A People Uncounted

 

 

A People Uncounted tells the true story of the Roma, commonly referred to as Gypsies—a people who have been both romanticized and vilified in popular culture and who have endured centuries of intolerance and persecution in Europe, including an estimated 500,000 who were murdered in the Holocaust.

A People Uncounted documents their colorful but often difficult lives, including how their present state has been shaped by the tragedies of the past. Filmed in 11 countries and featuring dozens of Roma—including Holocaust survivors, historians, activists and musicians—A People Uncounted brings the Romani history to life through the rich interplay of their poetry, music, and compelling first hand accounts.

 

 

As ethnic intolerance flares up across Europe, A People Uncounted sheds light on this unique culture while presenting the Roma tale as emblematic of the world's legacy of racism and genocide.

 

 

apeopleuncounted.com

 

 





LES DOMS, GITANS MÉCONNUS ET RÉFUGIÉS SYRIENS INVISIBLES

Yohav Oremiatzki | Rue89

Parmi les réfugiés de la guerre en Syrie, les Doms, communauté mal connue, sont particulièrement vulnérables car isolés. Victimes de discrimination, ils subissent un sort proche de celui des Roms.


Posez la question en France : qui sont les Doms ? Silence dans la salle. Essayez en Turquie ; la réponse ne va pas de soi non plus.

Rüya (le prénom a été changé) travaille dans une association humanitaire à Hatay, province turque limitrophe de la Syrie où affluent de nombreux réfugiés, Doms y compris. Habituée aux minorités, cette originaire d’Istanbul n’a pourtant pas su reconnaître ces derniers au premier regard :

Posez la question en France : qui sont les Doms ? Silence dans la salle. Essayez en Turquie ; la réponse ne va pas de soi non plus.

Rüya (le prénom a été changé) travaille dans une association humanitaire à Hatay, province turque limitrophe de la Syrie où affluent de nombreux réfugiés, Doms y compris. Habituée aux minorités, cette originaire d’Istanbul n’a pourtant pas su reconnaître ces derniers au premier regard :


« A Istanbul, il y a un nombre impressionnant de mendiants. Parfois, on les voit agiter un passeport syrien. D’autres brandissent une pancarte avec l’inscription : “Aidez-moi, j’ai fui la guerre en Syrie.” J’ai d’abord cru qu’ils parlaient une sorte de kurde différent de ce que je connaissais. Avant de réaliser qu’ils parlaient le domari et faisaient partie du peuple dom, le groupe le plus vulnérable parmi les réfugiés syriens. On les considère comme des gitans. Ils sont donc partout, et pourtant invisibles. »

 

L’an passé, un article de Voice of America rapportait que le nombre de Syriens doms parlant le domari était estimé à 37 000. Certains journaux en comptaient le double.


Le documentariste et photographe Kemal Vural Tarlan, qui milite pour la reconnaissance des « minorités invisibles », est un des rares référents en Turquie sur le sujet. Rue89 l’a contacté par e-mail. Il explique : 


« Dans tout le Moyen-Orient, il y a plus de cinq millions de gitans, si l’on compte les Zott en Iran, les Ghorbat en Irak, etc. La Syrie a la population dom la plus importante de tout le Moyen-Orient. Malheureusement, on n’arrive pas à les recenser car beaucoup n’ont pas de papiers d’identité. »


L’historien spécialiste de la Syrie et ancien directeur de recherche au CNRS Jean-Paul Pascual invite quant à lui à prendre tous les chiffres sur les Doms avec précaution, en l’absence de sources fiables. Mais il ne contredit pas Kemal Vural Tarlan :


« La Syrie étant le pays de la région le plus peuplé, il est probable que le nombre de Doms y soit le plus élevé. »


Des communautés doms, de confession musulmane, sont installées un peu partout, du Moyen-Orient à l’Asie centrale. En dehors de la Syrie, on les rencontre au Liban, en Turquie, en Jordanie, en Israël et dans les territoires palestiniens. Mais aussi à Chypre, au Kurdistan irakien, en Iran, en Ouzbékistan et en Afghanistan.

LES RÉFUGIÉS LES PLUS VULNÉRABLES

 

Après plus de trois ans de guerre civile en Syrie, on compte plusieurs millions de réfugiés à l’étranger, dont un million rien qu’en Turquie, autant au Liban et près de 600 000 en Jordanie.

Des données officielles ont d’abord recensé 10 000 réfugiés doms à Urfa, en Anatolie, au début de la guerre. Mais selon Kemal Vural Tarlan, qui documente la vie des Doms dans cette région du sud-est de la Turquie, ils sont maintenant plus de 30 000, éparpillés dans tout le pays : 

« Les pays voisins de la Syrie n’ont jamais voulu de réfugiés gitans. Donc, au départ, dans les camps, les Doms ont caché leur identité pour ne pas être exclus par les Arabes ou les Kurdes. Mais en tant qu’“esprits libres du monde”, ils ne se laissent pas enfermer. Alors, très vite, ils ont cherché refuge là où leurs familles en avaient trouvé un avant eux : au Liban, en Turquie, en Jordanie. »

 

Quand la guerre s’éternise, les hôtes ne peuvent plus subvenir aux besoins des nouveaux arrivants. Les réfugiés doms doivent alors quitter leurs proches et errer à nouveau. Très peu politisés, ils survivent toujours entre les fronts.

L’anthropologue français Marc Bordigoni, auteur de « Gitans, Tsiganes, Roms... Idées reçues sur le monde du voyage » à coutume de rappeler qu’« être condamné à l’errance n’est pas du nomadisme ». Beaucoup de communautés doms sont néanmoins toujours nomades ou semi-nomades. Connues sous les noms de Dom, Dummi, Nawar, Kurbat ou Zott, elles parlent le domari (leur langue propre – voir encadré), le kurde lorsqu’elles vivent en pays kurde, voire l’arabe et le turc, mélangés à des mots qui leur sont propres.


LES DOMS ET LES ROMS EN MIROIR


En 2011, à l’occasion d’une étude [PDF] sur les discriminations des Doms au Liban, L’ONG Terres des Hommes a recensé 3 112 personnes appartenant à ce groupe ethnique dans les zones où elle est présente : Beyrouth et Sud-Liban. Parmi ces personnes, 72% avaient la nationalité libanaise.

Catherine Hallé, responsable de programme Moyen-Orient et Afrique du Nord pour TDH, dresse une liste des stéréotypes sur les Doms ressemblant trait pour trait à ceux prêtés aux Roms : 

« Bien qu’ils aient pour la plupart la nationalité, ils ne sont pas considérés comme libanais. C’est un groupe social vu comme inférieur. On leur prête donc des attitudes déviantes. Les hommes sont considérés comme des fainéants qui profitent du travail des femmes qui, elles, sont vues comme passives et sans honte. »

En Turquie, Selin Önen, professeure assistante en sociologie à l’université Beykent d’Istanbul, a publié en juillet 2013 un article comparant les droits des communautés roms et doms en Turquie. L’étude met en miroir des témoignages de Doms vivant à Diyarbakır, ville du sud-est du pays, et de Roms vivant à Edirne, ville plus petite, limitrophe de la Bulgarie et de la Grèce.
La sociologue en tire plusieurs conclusions : 

« La communauté gitane ne bénéficie pas d’une égalité en termes de droits citoyens (civils, sociaux, politiques et culturels). L’ethnicité est une barrière commune pour les Roms et les Doms […]. Mais la population rom a des relations plus étroites avec l’Etat et l’espace transnational. »

 

Si la communauté dom a des droits « plus limités que la communauté rom » à Diyarbakır, c’est qu’elle vit au contact des Kurdes, minorité non officiellement reconnue depuis le traité de Lausanne de 1923.

Dans les années 90, la communauté dom de Diyarbakır a été forcée à se sédentariser, mais elle continue à migrer pendant la saison des vendanges. « Des gardes du village travaillant pour les forces de sécurité ont interdit les déplacements nomades au cas où ils soutiendraient des militants du PKK » (Parti des travailleurs du Kurdistan), apprend Selin Önen.

La plupart des Doms parlent le kurde dans la région. Ils font donc ce qu’ils peuvent pour se faire passer pour des Kurdes, réflexe de survie. Mais parfois, leur accent ou leurs vêtements traditionnels les trahissent. Catherine Hallé poursuit : 

« Les Doms ont peu accès à l’éducation, donc ils ont des métiers manuels peu qualifiés. Ils sont vendeurs de rue ou font des travaux dans les champs. Les enfants contribuent à la survie des familles par le travail, mais cela peut aussi peut mener à la mendicité. On a de nombreux mariages précoces et de grossesses non désirées.Nous n’avons pas de données sur les réfugiés syriens, mais nous supposons qu’ils refusent de s’identifier comme Doms, afin de recevoir des aides et de ne pas souffrir des mêmes discriminations que les Doms du Liban. »
 

 

Selin Önen va plus loin dans son article : 

« Les Doms dissimulent leur identité même lorsqu’ils font des jobs à petits salaires. Ils disent que lorsque leur identité est révélée, on les renvoie. […] “La moitié de Diyarbakır est au chômage” témoigne Hamdi, Dom de 41 ans. “Même les Kurdes ne trouvent pas de boulot. Comment pourrait-on en trouver ?” »

D’un côté, les Doms sont complètement privés de participation à la vie publique. Soit ils se rendent invisibles, soit personne ne veut les voir. De l’autre, quand ils ont la possibilité d’aller à l’école, le système patriarcal plus marqué que chez les Roms interdit aux filles de poursuivre leurs études après l’âge de 10 ans.

La situation des Doms n’est pas meilleure en Jordanie où leur nombre est compris entre 25 000 et 50 000. Certains universitaires considèrent qu’ils sont le groupe « le plus marginalisé » du pays, alors qu’ils sont arrivés avant l’époque des rois.

 

HAINE DU NOMADISME


Les Doms ne sont pas seulement isolés en tant que réfugiés. Certaines tribus syriennes ayant les mêmes racines, comme les Qurbat, ne connaissent même pas le mot « dom ».

Jean-Paul Pascual explique la nuance : 

« Au sein de la même communauté, il y a différents groupes. C’est une question de descendance. Chacun remonte à un ancêtre différent. »

kemal Vural Tarlan précise : 

« Les Qurbat sont considérés comme des gitans au Kurdistan. La plupart des gitans sont connus pour être des musiciens et des diseuses de bonne aventure, mais eux sont plutôt artisans ou dentistes non reconnus et ne sont pas nomades. Présents depuis des siècles en Syrie, ils se sont intégrés à la population. »

A Saint-Ouen (Seine-Saint-Denis), au nord de Paris, 34 familles de réfugiés syriens ont passé une bonne partie du mois d’avril entre le parc Edouard Vaillant et le parking d’un Formule 1 bordant le périph’. Depuis le 22 avril, le préfet a accordé qu’ils soient progressivement conduits en province pour que leur situation soit examinée.

Michel Morzière, responsable de l’association Revivre, croit savoir qu’une majorité d’entre eux font partie de la communauté dom – son amalgame est révélateur de la confusion qui caractérise tout discours sur les Doms. Mais il ajoute : 

« On n’a pas communiqué là-dessus. Avec tout ce qui s’est dit sur les Roms, on ne voulait pas d’abcès de fixation en Seine-Saint-Denis. »

Sur place, le 30 avril, les camions défilent. Les femmes sont assises. Debout, les hommes discutent entre eux au milieu des éclats de voix des enfants. On retrouve Mohamad Taha, coordinateur humanitaire pour Revivre. L’ancien étudiant à Nanterre et archéologue syrien est réfugié politique en France depuis 2005. Il s’occupe des présentations et, quand c’est nécessaire, de la traduction avec deux hommes d’une cinquantaine d’années, de la tribu qurbat – comme la majorité des 179 réfugiés pris en charge par l’association.

Le premier, père de famille originaire de Homs, plutôt élégant dans son costume noir, insiste pour qu’on fasse le distinguo entre Doms et Qurbat. Dans un français rudimentaire, il montre deux passeports, un récent et un ancien, couverts de visas, pour prouver que sa profession de commerçant international le distingue des gitans, des « nawar », « qui ne sont pas forcément syriens » : 

« Les Syriens ne se marient pas avec les gens du voyage. Les nawar n’ont pas de maison. Ils vivent de la danse. Moi, j’ai payé 10 000 euros pour arriver en France. J’ai passé les trois dernières années au Liban, en Egypte, en Algérie. Ici, il y a des gens qui étaient riches en Syrie avant la guerre. Les nawar ne peuvent pas venir en France parce qu’ils n’ont pas d’argent. »

Mohamad Taha admet que les Doms ont eu mauvaise réputation en Syrie, mais dans ses souvenirs, aucune trace de discrimination.

« Nawar » est en fait le mot qui sert communément à désigner les Doms en arabe. Dérivé du mot « feu », en référence à leur activité traditionnelle de forgerons, il s’est ensuite coloré de connotations péjoratives pour dire « non éduqué, non civilisé ». Jean-Paul Pascual reprend : 

« “Nawar” est le terme générique sous lequel sont connus les gitans. Cela veut dire tout ce qu’on veut : bon à rien, voleur, tricheur... c’est presque l’insulte suprême. On les accuse de tous les maux, comme en France. Au Moyen-Orient, on les ignore, on les manipule, mais il n’y a pas de persécution. De plus, les sédentaires sont pratiquement intégrés à la population. Ils se font le plus neutre et le plus invisible possible. »


Les légendes sont tenaces – comme celle rapportée par le site La Société domari de Gitans à Jérusalem. Une sombre histoire de fratricide pour s’accaparer la couronne, antérieure à la période islamique en Syrie. Et finalement, un décret contre les tribus : 

« Elles devront toujours errer à l’état sauvage, pendant les heures les plus chaudes du jour, monter seulement des ânes et ne vivre que du chant et de la danse. »

On retrouve dans ce passage l’opposition immémoriale entre d’un côté, la civilisation, la cité et une vie installée, et de l’autre, la nature, le mouvement, et la vie « sauvage ». Cet antagonisme, pilier de la pensée occidentale, est magistralement décrit dans le livre « Wild : An Elemental Journey » (« Sauvage : une expédition dans les éléments »), de l’auteure britannique Jay Griffiths : 

« Les riches propriétaires européens – hétérosexuels, chrétiens et adultes – ont longtemps stigmatisé l’Autre : les pauvres, les races non-européennes, la femmes, les homosexuels, les gitans, les juifs, les chasseurs-cueilleurs, ceux qu’on disait fous, les enfants. A travers ces strates du pouvoir (le sexe, la classe sociale, la race, la religion, l’orientation sexuelle, la norme mentale), il y a un facteur commun : la haine du nomadisme. »

[…] Les nazis ont tué plus de 500 000 gitans [entre 125 000 et 200 000 Tsiganes, selon l’historien français Tal Bruttmann, ndlr], mais ont traité avec indulgence ceux qui pouvaient prouver qu’ils avaient vécu de façon sédentaire pendant deux ans. » (chapitre « Wild Fire »)

Jean-Paul Pascual se rappelle d’un vieux souvenir : une balade, dans le sud de la Syrie avec un ami, habitant du pays. Il lui expliquait qu’après la moisson, les « nawar » avaient le droit de glaner les restes. Mais, en désignant certaines plantes ou certains fruits, il établissait aussi une séparation culturelle et sociale entre eux-mêmes et les autres : « Ça, nous on mange, mais ça non, c’est les nawar ».


Le domari : l’une des trois « langues gitanes »

Dans les premiers textes sanscrits, les « doms » sont un groupe de tribus très répandues et connus comme forgerons et musiciens.

Le domari étant une langue de tradition orale, on peut seulement estimer que les Doms ont quitté le sous-continent indien avant d’autres groupes de gitans (roms et loms) par vagues migratoires successives, entre les IIIe et Xe siècles. Au Xe siècle, tous les gitans avaient émigré en Iran.

Selon le site Domari : The Society of Gipsies in Jerusalem, le domari est considéré « comme une des trois langues gitanes avec le romani et le lomavren », parlé par les Tsiganes arméniens. C’est pourquoi, elle est souvent qualifiée de « romani du Moyen-Orient ». 
Il n’y a en fait pas de consensus universitaires sur l’origine supposée commune de ces langues. Les premières études avaient considéré qu’elles étaient issues du protoromani. Mais de nombreux sites internet rapportent que les études plus récentes font du domari une langue distincte des deux autres.

Largement influencé par l’arabe et les langues des groupes ethniques avec lesquels les Doms sont en contact dans la multitude de pays hôtes, le domari est parlé de l’Azerbaïdjan à l’Afrique du Nord, en passant par l’Iran (environ un million de locuteurs de ses différents dialectes) ou le Soudan.





 The Gypsies Are In a Tight Spot: Helpless People of Middleeast




The Gypsies living almostly in all countries of the world are having difficult days due to civil wars and conflicts happened in recent years.  This ancient nation has conveyed that “hard times” to future generations with the magic of promise by carrying massacre and pains which they have lived in war and civil wars of the World in their social memories for hundred years. What Gypsies have lived in wars and civil wars especially for one hundred years have always been ignored. They have been lack of written materials to make their voices be heard. For a long time, they have carried mass deaths  they lived in auschwitzs to young generations with elegies. Then in 90s years, “Middle and East Europe” turned into a welter of blood with the breaking up of east block. In the civil war lived those days, thousands of them were slaughtered by racist fanatics and one hundred thousands of them were enforced to leave their homes and countries. Today, they have been brushing up against discrimination, abuse and threat in many countries of the World.

 

Nowadays, Gypsies, helpless people of Middleast, are in desperate straits.

Before the occupation of America to Iraq, there was a famous Gypsy district close to Ebu Ghraib district which was well known with its torture shelters. What happened to Gyspy origin “Ghagar” community is a significant example of what those Gypsies have lived wars and civil wars. In Saddam Period, almostly with their fifty thousand population they endeavoured to live by music and dancing in wedding ceremonies and entertainments with their language.

With the corruption of American oppucation and regime, homes and work places of regime supporters, ethnic and religional minorities and holy places were destroyed. Ghadars had also their shares of this destruction. Their districts were completely destroyed and their homes were burned. Either women and kids were exposed to this violence and they were enforced to migrate their homes. Any kind of violence was used to women including sexual violonce. In this chaotic order after occupation, Gypsies were exposed to many barbarian attackes by radical groups like Shia militants and Al Qaeda. Thousands of women, children and men were lost their lives after these attacks. Iraq management kept quiet about these attacks. These attacks were so brutal that a lot of Gypsies were slaughtered according to a Arabic method based on killing the people by using sword on their necks meaning savagely death and hate and victim is lower and no worth. Today, one person or more in each Gypsy family have been definitely slaughtered by this fanatic groups. As a result of Iraq’s government’s turning a blind eye to these massacres, thousand of Gypsy families had to leave their villages and cities and took shelter in crowds of big cities. They were enforced to have interested in illegal works like mendicancy, robbery, prostitution. The large part of them had to nomadize again due to the discrimination implemented to these communities in areas they went. Most of them were relegated to out of country. Ablers of new regime have said that “There is no place for alcohol sellers and whores in a Islamic country.”  The leaders of radical shiah groups today are oftenly warning Gypsies to behave ethical and carry out Islamic traditions. They are making people provoke against Gypsies by telling them their girls are walking around naked, dancing and buying and using alcohol and drug. According to “Institute for International Law and Human Rights” report and in articles of Iqbal Tamimi who is “Arab Women Media Watch Centre” director and journalist, it is implied that Gyspies’ life conditions are getting worse and ones of them who left the places they have lived and started to nomadize are helpless and under threat. It is also reported that women are under the threat of sexual attack.

       Although there is two and half million Gypsies in Egypt, there is no official birth records and ID numbers of majortiy of them. There are Dom (Gypsy) groups populated almosty hundred thousand in many cities like Cairo and Alexandria and Doms who are socially isolated have been enforced to live in poor areas of Egypt. They have been enforced to live in Nil valley around dirty raceways  in very bad homes and they are mostly working in daily works such as metal working, fortune telling and dancing.

       After the corruption of Mubarek in 2011, many Gypsies in Nil shore have pit their hopes on revolution but in a short time it has become clear that “better the devil you know than the devil you don’t”. Islamists gaining strength do not see ethnic and religional minorities as equal as them. The latest developments lived made these people’ uncertainties increase about their future. There has news about attacks to Dom groups especially in Sinai and Alexandria.

         As a result of the war which started in March of 2011 in Syria and became in its third year, millions of people from many ethnic groups had to leave their homes. Some of them have migrated comparatively safety cities in which there is less conflict and millions of Syrian people have left their country and had to take shelter in neighboring countries. There has been nearly above five hundred thousand settled and semi-nomadic Gypsies living in Syria who have gone everywhere of Syria and have been called as Dom, Dummi, Nawar, Gurbet and Zott. According to the information of Gypsies sheltered from Syria to Turkey, Gypsies have been exposed to violence between both regime and opponents as they have stayed neutral to these two groups’ conflicts. They also have been enforced to migrate and their homes and properties have been destroyed and plundered. As a consequence of air attacks made to Aleppo, there has been so many people died in districts such as Al Hamidiyah and Esrefiye in which there has been so many Gypsies living and these districts are completely evacuated today. The huge numbers of families coming by having migrated have been trying to live in cities’ lines close to the border in their tents. The oldest one of them has said: “Whenever war comes out, it aches us. Nobody wants us, Doms. People see us as their enemies in Iraq, Lebanon and Syria now. They say “You are reprobate, thief and you are playing drums and drinking alcohol” but actually they are the real thieves as they have stolen everything of us. Assad has dropped bomb to our homes. Wife and children, everyone is hungry. We need water of Firat river.” Specially in recently, strengthening groups associated with Al Qaeda, have started to use violence Gyspsies also in the places under their control. They are disseizing and using violence until Gypsies die due to the fact that they are not “enoughly Muslim.” As days pass, these groups which have been implementing conflicts in terms of denominational and religional motives are increasing the use of violonce to communities having different beliefs. Gypsy communities especially having Alewi Bektashi belief are enforced to live as immigrants by sheltering to regions  under control of regime or peripheral countries by leaving their homes in cities such as in Aleppo, Hama, Homs due to pressures of radical Islamists. Ali and his family one of those sheltered to Turkey and they are living in a tent and oftenly they are changing their place. Ali says they are Alewi and adds this: “We have no chance to live there today. In the past nobody was interested who was Alewi or Sunni, but now blood has appeared. Everyone disseizes of each other. They have not liked us as we are refugees. Now we are also escaping as we are Alewi. Ali also has said that Jihadist has amputated one boy’s hand with the reason of burglary and lastly they have rapidly started to migrate to peripheral countries because of battle royals and health and nutritional deficiency. Ali has kept on his speech by telling that hundreds of Gypsies have sheltered to the countries such as Turkey, Lebanon, Jordan and Iraq each day. Finally he says that “we are already homeless birds, now again we have taken to the roads.”

   Though there is not exact number about Gypsies sheltered from Syria to Turkey, it is determined in conventions that there is ten thousands Gyspies of Syrian refugees.

     We are talking with 84 year-old Fatma grandma about Gypsies in Syria and Middleeast. They are fifty persons with grandma’s children, grandchilds and relatives in total. Fatma grandma has experienced his nearly centuries-old life as nomadic in different countries of Middleeast. “We were in Aleppo in winters and other seasons we were migrant settlers in Turkey, Syria, Iraq and Lebanon. We have relatives in everywhere but we have also borders and gendarmeries. In the past we even went each other’s weddings.” Her small brother is already living in Urfa. “As we were young, we oftenly used to come here in wheat period. There were no mine and wire those days. Then when it was enclosed with wire, some of us stayed here, others stayed different places. We started less oftenly to come but intermarried.  Our grands always used to come and go.” I asked “what about war?” “War has always been there ever since I could remember. Yes, war has been and so our tribe has been driven away any other places. We are poor people. We are living as halfly hungry and halfly full. Due to the war in Lebanon, some of our relatives have went far away, some of them reached even Jerusalem and some of them have been lost. I had a sister in Iraq. She  escaped from Saddam’s war. They killed her children and she came to Aleppo. They bombed our homes in the belief that there were terorists. I do not know where she is now but her kids are in Urfa.” She told these last words with a trembling voice from sadness.

    Mehmet, the son of Fatma grandma says: “We are trying not to stay hungry. We were collecting and selling scraps in Aleppo. When the war broke out, opponents came to our districts and they got our homes and seized the cars. They said us to get away from here and they humilitaed us . They told we were irreligious. After that, conflicts started and my brother lost his leg.” And then he is showing his 20 year old brother lying with his chopped leg from above of knee in the tent.

 

    There are so many family living in Antep trying to resist the destroying effect of time by sheltering in wrecks of Armenian homes of this ancient city. There is family of twelve persons living in a home out of door and window. They took sheltered from Esrefiye district of Aleppo to these places. They are endeavouring to live in a place of these ruins and trash piles collected by children, which is situated in narrow street across the old church. Except young women and babies, almostly everyone is collecting garbages in order to sell them. If they can not sell them, left is lighted in stove. Glasses and doors of old stone houses are closed with nylons and water is taken from the close mosque. A baby less than fourty days old is wrapped with rags and trying to hold on for dear life in the mother’s bosom in a home there is no stove. Father tells: “I am working as tailor but there is no work, so I collect paper, rubber in garbages of streets. If there was a job, I would rent a small house and buy milk and food for my baby.

    A Dom who is called as Muharrem has spoken to Al Jazeera says that he is coming from Haydariyah district of Aleppo to Istanbul. After he has told they has had to leave their properties and escape after the war, he has added this: “The situation is so critical there. Both opponents and state hit us. The poor people are mosty affected from this situation. As we are just staying in our homes, a bomb is exploding over our heads.”

As a result of civil war lived in Syria, Dom groups have taken shelter in countries like Lebanon, Jordan and Iraq. Catherine Mourtada who spoke from Voice of America to Cecily Hilleary in 2013 indicated that there had been so many Dom groups escaped from Damascus to Beirut and the ones lived Lebanon had been so poor. Moreover, she added that they had to help their relatives comed from Syria was the reason why the life became harder for them. Miss Catherine has also written in our correspondences that “Syrian Doms have paid big price for wars and Doms living in peripheral countries have also had the responsibility of the war as a result of the fact that Syrian Doms had to come and shelter these relatives’ homes who have been living in very bad conditions.”

 


       Consequently, Gypsies have always become the victims of “civil wars” beetween  nations, ethnical and religional groups whom they have lived together with for centuries. Today, what do new managements and political structures reshaped as a result of civil insurrections in Middleeast think about the future of religional and ethnical minorities  including Gypsies? This question is not answered yet. Unless it is guaranteed that these people will live in “peace and equality” with their own right of humanitarian life in this new system, multi cultural structure of Middleeast will be fastly deformed. 

 

Helpless people of Middle East: Gypsies are in tight spot - By Kemal Vural Tarlan |Cairo Post

http://thecairopost.com/news/97107/op/helpless-people-of-middle-east-gypsies-are-in-tight-spot

 


The flamenco version of the Roma-anthem “Djelem, Djelem” is dedicated to their struggle to survive…

The war in Syria is now in its 3rd year. İt has already caused more than 100.000 deaths…

Many Syrian refugees, especially the Gypsies, are still ignored… They try to survive between the battlefronts or in refugee camps in neighbouring countries. These people are innocently suffering the consequences of this war, exposed to discrimination, hunger and ignorance...


Roma-marşı "Djelem, Djelem" ve flamenko versiyonu Çingenelerin Ortadoğu’da hayatta kalmak için verdikleri mücadelede adamıştır…

Suriye'de iç-savaş 3'üncü yılında artık. Şimdiden 100.000 fazla kişinin ölümüne neden oldu...

Suriyeli mülteciler özellikle de çingeneler hala göz ardı ediliyor. Çingeneler savaş cepheleri arasında, komşu ülkelerde ve mülteci kamplarında hayatta kalmak için mücadele ediyor. Bu masum insanlar; savaşın acı sonuçlarıyla ayrımcılık, açlık ve cehalet maruz kalıyor.


Roma anthem "Djelem, Djelem" in flamenco version by Arca de Noé. With Steve Berteletti Martin, Marco Marusic, Maria Jose Martin Morales. Photos by Kemal Vural Tarlan. Recorded by Manuel Angel Rojas LlanoRita Movsesian & Arca de Noé - "Djelem,Djelem"

 


http://www.youtube.com/watch?v=4M-g1g2qbYE

 


Ortadoğu’nun  Kimsesizleri, Çingeneler, Zor Durumda! 

 

Ortadoğu’nun neredeyse her ülkesinde yaşayan Çingeneler, son yıllarda yaşanan iç savaşlar ve çatışmalar nedeniyle çok zor günler yaşıyor. Bu kadim halkın Ortadoğu’da ki savaş ve iç-savaşlarda yaşananları, toplumsal hafızlarında yer edinmiş bu zor zamanları, onlardan dinlemek için, ne zamandır, Suriye sınırında ki kentlerde izlerini sürüyorum. Sınırı geçebilenler sığındıkları kentlerin yanı başına derme çatma çadırlarda ve harabelerde yaşamaya çalışıyorlar. Evet, Ortadoğu’nun kimsesizleri, Çingenler, zor durumdalar.  

  



Özellikle son yüz yıldır dünyada yaşanan savaş ve iç savaşlarda yaşadıkları hep göz ardı edildi, bu halkın. Seslerini duyuracakları araçlardan yoksundular. Nazi kamplarında yaşadıkları kitlesel ölümleri, uzun süre, ağıtlarla taşıdılar  genç kuşaklara. Sonra doksanlı yıllarda, doğu blokunun çözülüşüyle birlikte kan gölüne döndü “Orta ve Doğu Avrupa” yaşanan iç savaşlarda binlercesi ırkçı fanatik tarafından  katledildiler, yüz binlercesi evlerini ve yurtlarını terk etmek zorunda kaldılar. Daha on yıl önce, Amerika’nın Irak’ı işgalinden sonra, işkence haneleriyle ünlü Ebu Ghraib mahallesi yakınlarında ünlü bir Çingene (Gajar) mahallesi vardı. Bağdat’ta yaşayan Çingene kökenli “Gajar” topluluğunun başına gelenler, bu toplulukların savaşlarda ve iç-savaşlarda yaşadıklarının küçük bir örneğiydi. Saddam döneminde yaklaşık 50 bin nüfusuyla, kendi dilleriyle düğün ve eğlencelerde müzik ve dans ederek yaşamaya çalışıyorlardı. Amerikan işgali ve rejimin yıkılmasıyla birlikte, rejim yandaşlarının, etnik ve dinsel azınlıkların evleri ve işyerleri, dini mekanları tahrip edildi. Bu talanda Gajarlar da nasiplerini aldı. Gajarların yaşadıkları mahalleler tamamen talan edilip, evleri yakıldı, kadın çocuk demeden şiddete maruz kaldılar ve bu insanlar evlerinden göç etmek zorunda kaldılar. Kadınlara cinsel şiddet de dahil olmak üzere her türlü şiddet uygulandı. Çingenler işgalden sonraki çatışmalı süreçte, Irak genelinde Şii militanlar ve El-Kaide gibi radikal gruplar tarafından çok sayıda vahşi saldırıya maruz kaldılar. Bu saldırılar sonucunda binlerce kadın, çocuk ve erkek hayatını kaybetti. Irak yönetimi bu saldırılara sessiz kaldı. Bu tür saldırılar o denli vahşileşiyordu ki; Arap geleneklerine göre kılıç kullanılarak bir insanı ensesinden kesip öldürmek, kurbanın değersiz ve aşağı sosyal gruplarda olduğu anlamına gelir, nefret ve vahşice ölümü ima eden bu yöntemle pek çok Çingene katledildi. Bu gün Irakta her Çingene ailesinden bir yada bir kaç kişi bu fanatik gruplar tarafından katledilmiştir. Bu katliamlara Irak hükümetinin göz yuması sonucu binlerce Çingene aile yaşadıkları köyleri ve kentleri terk edip büyük şehirlere kalabalıklar arasına sığındı. Dilencilik, hırsızlık, fuhuş gibi yasal olmayan işlerle uğraşmak zorunda bırakıldılar. Büyük bir bölümü de gittikleri her yerde, bu topluluklara uygulanan ayrımcılık yüzünden, yeniden göçebe hayata geçmek zorunda kaldı. Pek çok grup da ülke dışına sürüldü. Yeni rejimin muktedirleri “bir İslam ülkesinde alkol satıcılarına ve fahişelere yer yoktur” diyordu. Bu şiddete maruz kalan bir Çingene “İşgalden sonra, şimdi Iraklılar Müslüman olduklarının farkına vardı, benim burada yaşamam zor hale geldi” diyordu. Bu gün, radikal Şii grupların liderleri sık sık Çingeneleri ahlaka uygun davranmaları ve İslami yaşam koşullarını yerine getirmeleri için uyarıyor. Kızlarının çıplak dolaştığını, dans ettiklerini, alkol ve uyuşturucu satıp kullandıklarını söyleyerek toplumu Çingenlere karşı kışkırtıyorlar.

Mısır’da ise yaklaşık iki buçuk milyon Çingene bulunmasına rağmen, bunların büyük çoğunluğunun doğum kayıtları, kimlik kartları resmi olarak bulunmuyor. Kahire ve İskenderiye gibi pek çok şehirde nüfusları yüzbinleri bulan Dom (Çingene) grupları yaşamaktadır. Sosyal olarak izole edilen Çingene grupları Mısır’ın yoksul bölgelerinde yaşamak zorunda bırakılmışlardır. Nil vadisinde, kirli su kanallarının çevresinde son derece kötü evlerde yaşamaktalar. Daha çok metal işçiliği, dansçılık, falcılık gibi gündelik işlerde çalışmaktalar

2011 yılında Mübarek’in devrilmesinden sonar, Nil kıyısında ki pek çok Çingene devrime büyük umutlar bağlamıştı ama kısa zamanda “gelenin gideni arattığı” güçlenen İslamcıların etnik ve dinsel azınlıkları kendilerine eşit görmeyecekleri ortaya çıktı. Yaşanan son darbeyle de geleceğe dair belirsizlik artı. Son günlerde, özellikle, Sina ve İskenderiye de Dom gruplarına saldırı haberleri gelmekte.

Mart 2011’de Suriye’de başlayan ve üçüncü yılına giren savaş sonucunda her etnik gruptan milyonlarca insan yaşadıkları yerlerden ayrılmak zorunda kaldı. Bir kısmı çatışmaların daha az olduğu, nispeten güvenli kentlere göç etti, bir milyonu aşkın Suriyeli de ülkelerini terk edip, komşu ülkelere sığınmak zorunda kaldı. Suriye’nin nerdeyse her yerine dağılan, Dom, Dummi, Nawar, Kurbet, Zott gibi adlarla anılan, yerleşik ve yarı göçebe beş yüz binin üzerinde Çingene yaşıyordu, bugün Suriye’den ülkemize sığınan Çingenelerin verdikleri bilgilere göre; üç yıldır süren savaş ve çatışmalı durum nedeniyle, Çingenelerin rejim ve muhalifler arasında ki çatışmalarda tarafsız kalmalarından dolayı, hem rejim hem de muhalifler tarafından göçe zorlanmakta, evleri ve malları yıkılıp yağmalanmaktadır. Halep’e yapılan hava saldırıları sonucu Çingenlerin yoğunluklu yaşadığı Haydariye, Eşrefiye gibi mahallerde pek çok ölüm olmuş, bu gün bu mahalleler tamamen boşalmış durumdadır. Buradan göç edip gelen onlarca aile Birecik’te Fırat’ın kenarında çadırlarını kurmuşlar ve burada yaşamaya çalışmaktadırlar. İçlerinde yaşlı olan “ne zaman savaş olsa bize gelip dokunuyor, biz Domları kimse istemiyor. Irak’ta Lübnan’da şimdide Suriye’de il bize düşman oluyorlar. Siz namussuzsunuz, Hırsızsınız, içki içip davul çalıyorsunuz diyorlar, oysa asıl hırsız onlar bizim her şeyimizi çaldılar. Esat da evlerimizi bombaladı. Şimdi çoluk çocuk aç, Fırat’ın suyuna muhtacız, diyor. Özellikle son dönemde güçlenen El Kaideyle ilişkili gruplar denetimlerinde ki bölgelerde Çingenelere karşı da şiddet kullanmaya başlamış “yeterince Müslüman” olmadıkları gerekçesiyle evlerine el koyup, ölümlere varan şiddet uygulamaktadır. Çatışmaları mezhepsel ve dinsel saiklar üzerinden yürüten bu gruplar farklı inançlardaki topluluklara şiddet uygulamayı gün geçtikçe artırmaktadır. Özellikle Alevi – Bektaşi inanca sahip Çingene toplulukları radikal İslamcıların baskılarından dolayı Halep, Hama, Homs gibi kentlerde  yaşadıkları evleri bırakıp ya rejim denetiminde ki bölgelere yada  çevre ülkelere sığınıp göçebe olarak yaşamak zorunda kalmaktadırlar. İslâhiye’de rastladığım bir grup Alevi olduklarını söyleyip Hacı Bektaş törenlerine katılmak için yola çıkıyorlardı. Ali ile çadırı sökerken ayak üstü konuştum; “Bizim için yaşama şansı kalmadı oralarda, eskiden kimin Alevi kimin Sünni olduğuna kimse aldırmazdı şimdi kan girdi araya, her kes birbirinin malına mülküne el koyuyor. Göçeriz diye bizi zaten sevmiyorlardı, şimdi bir de  Alevi olduğumuz için kaçıyoruz, diyor. Hava saldırıları sonucunda ölümler ve ağır yaralanmalar olduğunu, Cihatçıların hırsızlık yaptığı gerekçesiyle, bir çocuğun ellini kestiğini, şiddetli çatışmalar, sağlık ve besin yetersizliği nedeniyle, son günlerde, çevre ülkelere hızla göç etmeye başladıklarını. Türkiye, Lübnan, Ürdün ve Irak’a her gün yüzlerce Çingenenin sığındığını söylüyor. Ali son olarak da; “zaten yuvasız kuşlardık, şimdi yine yollara düştük, diyor.

Suriye’den ülkemize sığınan Çingene sayısına net veriler olmamakla birlikte sadece, Urfa’da on binin üzerinde Suriyeli sığınmacı Çingene’nin olduğu resmi toplantılarda dile getiriliyor. Suriye ve Ortadoğu’da ki Çingenleri asırlık Fatma nineyle konuşuyoruz. Antep’te ağırlıklı olarak Çingenelerin yaşadığı Şirinevler mahallesine yakın boş bir araziye çadır kurmuşlar. Çocukları, torunları ve akrabalarıyla yaklaşık 50 kişiler. Fatma nine yaklaşık bir asırlık ömrünü Ortadoğu’nun çeşitli ülkelerinde göçer olarak geçirmiş. “Kışları Halep’te diğer mevsimleri ise Türkiye, Suriye, Irak ve Lübnan’da konar göçerdik, her yerde akrabalarımız var. Bakmayın şimdi sınırlar, jandarmalar var. Eskiden bir birimizin düğünlerine bile gelirdik, diyor. Zaten küçük erkek kardeşi Urfa’da yaşıyormuş. “Gençken buralara, buğday zamanı, çok gelirdik o zamanlar sınırda tel, mayın yoktu, diyor. Sonra tel çekilince, kimimiz burada kaldık, kimimiz başka yerlerde, daha az geldik ama kız alıp verdik. Büyüklerimiz hep gelip gitti, diye ekliyor. Peki ya savaş, diyorum. Savaş hep vardı, kendimi bildim bileli. Savaş vardı çünkü bizim kabiledekiler savaş yüzünden hep oraya buraya savruldular. Biz fakir milletiz. Yarı aç yarı tok yaşarız. Lübnan’da savaş yüzünden bir kısım akrabalarımız ta ötelere gitti, kimi Kudüs’te kadar ulaştı,  kimi kayıp oldu. Irakta bir bacım vardı, Saddam’ın  savaşından kaçtı, çocuklarını öldürdüler, Halep’e geldi. Evlerimizi bombaladılar teröristler var diye. Şimdi nerde bilmiyorum, çocuklar Urfa’da diyor ve sesi titriyor.

Fatma ninenin oğlu Mehmet, “biz ekmeğimizin derdindeyiz, hurda toplayıp satardık Halep’te, savaş çıkınca, bizim mahallelerimize muhalifler geldiler. Evlerimize girip, arabalarımıza el koydular. Bize buradan gidin diyorlardı. Bizi hor görüyor, siz dinsizsiniz diyorlardı, sonra çatışmalar başladı, kardeşimin bacağı koptu, diyor. Yirmili yaşlardaki kardeşini gösteriyor, dizinin üzerinde kopmuş bacağıyla çadırda yatıyor.

Antep’de zamanın yıkıcı etkisine direnen, kadim kentin Ermeni evlerinin harabelerine sığınmış pek çok aile. Kapısız ve penceresiz evde on iki aile yaşıyor. Halep’in Eşrefiye mahallesinden buralara sığınmışlar. Kentin merkezinde ulu bir mabettin, karşısında bu dar sokakta ki harabelerin içinde, çocukların çöplerde topladığı  çöp yığınlarının içerisinde yaşamaya çalışıyor. Genç kadınlar ve bebekler dışında neredeyse her kes çöp topluyor. Satılabilenler satılıyor, geri kalanlar sobada yakılıyor. Eski taş evlerin çamları kapıları naylonlarla kapatılmış, su yakındaki camiden alınıyor, elektrik yok, mutfakta kap kacak yok, küçük tüpler boş. Küçük çocuklar sokakta yakılan ateşin başına ısınmaya çalışıyor. Kırkını çıkarmamış bebek paçavralara sarılmış, sobasız bir odada annesinin kucağında yaşama sıkı sıkıya sarılmış. Babası; “Benim mesleğim terzi, ben terziyim, ama iş yok sokakta çöplerde kağıt, lastik topluyorum, iş olsa bir göz ev tutar bebeğime süt, mama alırım.” diyor.

Sonuç olarak; Çingenler yüzyıllardır birlikte yaşadıkları halklar, etnik ve dinsel gruplar, arasında çıkan  "iç savaşların" kurbanları oldular. Ortadoğu’da halk ayaklanmaları sonucu yeniden şekillenen ülkelerde ki yeni yönetimler ve siyasal yapılar Çingenler dahil olmak üzere dinsel ve etnik azınlıklarla ilgili gelecekte ne düşünmektedirler? sorusu ortada durmaktadır. Kurulacak olan “yeni düzen” bu insanların "barış ve eşitlik" içinde insanca yaşama hakkı teminat altına alınmadığı sürece Ortadoğu'nun çok kültürlü yapısı hızla deforme olacaktır.

Kemal Vural Tarlan - Belgesel Fotoğraf Sanatçısı
http://blog.radikal.com.tr/Sayfa/ortadogunun-kimsesizleri-cingeneler-zor-durumda-43877

 


Rifugiati Siriani İgnorati: Gli Zingari 

by Kemal Vural Tarlan -  Documentary Photographer



Il 17 dicembre 2010, in Tunisia un giovane laureato, venditore ambulante, diede inizio a quella che è conosciuta comunemente come "Primavera Araba". Questa rivolta partita da una strada araba si diffuso poi in tutto il Medio Oriente. Come risultato, diversi regimi dittatoriali nel Medio Oriente, al potere da quasi mezzo secolo, persero uno a uno il potere. Quando i disordini arrivarono nel 2011 in Siria, si ipotizzava che anche il regime Baas sarebbe caduto rapidamente. Al contrario, il regime siriano è tuttora in piedi, dati alcuni motivi come la religione, la diversità etnica della Siria, la posizione geografica, i collegamenti politici tra i diversi gruppi sotto il regime Baas e la stabilità internazionale.

 

 

Il conflitto è ora al terzo anno ed ha causato oltre 70.000 morti in Siria. Milioni tra i vari gruppi etnici hanno dovuto lasciare le proprie case e città. Oltre un milione di Siriani hanno lasciato il paese per fuggire nelle nazioni limitrofe, e alcune sono stati obbligati ad immigrare in città relativamente più sicure fuori dalla Siria. Oggi, stanno cercando di sopravvivere in campi e appartamenti nei paesi vicini. Per oltre un anno, ho condotto un documentario fotografico riguardo ai Siriani conosciuti come "ospiti" in città vicine ai confini siriani, e come rifugiati o richiedenti asilo dalla legge internazionale. Li ho fotografati mentre lavoravano nelle fattorie o mentre sudavano dalla paura attraversando quotidianamente i campi minati, nelle loro tende o in lacrime in un appartamento. Più recentemente, ho provato a fotografare ogni momento della loro vita, come testimonianza di una storia. La realtà del popolo siriano in questa stessa regione, assieme e divisi in diverse etnie, fedi e culture.

 

 

In mezzo a questi popoli e comunità, c'è un antico gruppo che non solo vive qui dal Medio Evo, ma anche diffuso in tutto il mondo. Ci sono centinaia di migliaia di zingari, conosciuti come Dom, Dummi, Nawwar, Kurbet e Zott, capaci di parlare diverse tra le lingue locali, oltre al curdo, il domari, il turco e l'arabo. Questi gruppi zingari vivono nomadicamente in tutta la Siria e si sono stabiliti, insediati ed integrati con le popolazioni locali. All'inizio del secolo scorso, furono divisi da confini artificiali tra le nazioni. Anche vivendo in paesi diversi, sono rimasti in comunicazione per via parentale, e tra parenti ci sono stati anche matrimoni. Con lo scoppio della recente guerra civile, sono stai esposti a discriminazione da parte delle altre popolazioni e hanno cercato di scappare nelle città dove vivevano altri parenti. C'è una semplice realtà per loro, anche se vivono in paesi diversi; condividono il medesimo destino. Hanno una bassa qualità di vita, sono umiliati, disprezzati, discriminati e ostracizzati sul lavoro da gruppi predominanti rispetto agli zingari.

 

 

Gli zingari che hanno vissuto in Siria negli ultimi due anni, si sono trovati in una guerra dove non avevano un lato in cui schierarsi. In un'area abbandonata, una stazione dalle parti di Gaziantep, ho incrociato un gruppo che cercava di vivere in tende di teloni e plastica. Il campo è abitato principalmente da donne e bambini. Gli uomini si sono spostati più vicino alla città, nella speranza di un lavoro. I bambini corrono all'interno delle tende, al cui interno ci sono solo alcune coperte, con un pezzo di pane secco in mano. Vengono da Aleppo. "I ribelli erano entrati in città. L'esercito ci disse che aeroplani da guerra stavano per bombardare le nostre case e che dovevamo andarcene. Così abbiamo abbandonato le nostre case e i nostri averi e siamo partiti. Le notizie arrivate sinora dicono che adesso è tutto bombardato. Non abbiamo più una casa." dice la ragazza, tatuata sul volto e sulle mani. Poi ho chiesto: "Con quale fazione stavate?" Risponde: "Per noi non faceva alcuna differenza. Le nostre case sono bombardate, eravamo tristi e miserabili, ed ora tutti siamo senza cibo."

Ho discusso con un uomo di nome Hasan sui Dom della Siria. Hasan ha 17 anni, è sposato e ha 2 figli. Ha piazzato la tenda in una quartiere di Nizip dove vivono i Dom. Lo hanno aiutato a piantare la tenda. Dentro vivono in 9 in tutto, inclusi suo suocero, sorelle e fratelli. Hasan parla fluentemente domari, curdo e arabo. Ammette di essere un Domari. Gli zingari venuti dalla Siria non possono parlare turco. Si presentano come Turchi e quelli che parlano il turco sono soprattutto Curdi e zingari del Turkmenistan. Indica un'altra tenda e dice: "Non credergli, dicono di essere Curdi, ma sono parenti miei e vivevano per strada dietro la mia casa ad Aleppo." Abbiamo continuato a parlare dei suoi parenti dentro e fuori la Siria.

 

 

Da Hasan e da altre persone con cui ho parlato, ho ottenuto queste informazioni: Latakia è dove gli zingari lottano per sopravvivere, ci sono attacchi aerei regolari. Dicono che la gente emigra nelle città della Siria Occidentale, come Sham, o in città controllate dalla comunità-società curda, come Afrin, Kobani o Qamishli. Quanti di loro sono artigiani come dentisti, fabbri, circoncisori, intessitoti di setacci, musici e lattonieri, non riescono ad esercitare i loro mestieri per l'industrializzazione, la modernizzazione della produzione e le leggi. Hasan in Siria lavorava nelle costruzioni, se c'era bisogno di lui per lavorare in Turchia ci andava. "I lavoratori turchi prendono 80 lire (1 lira turca = 0,33 euro, ndr.), però noi lavoravamo per 40, anche se per noi non c'era molto lavoro. Di solito lavoriamo una volta alla settimana. Presto, la mia famiglia si trasferirà a Mersin, dove i bambini e gli adulti raccoglieranno le fragole. Sembra che questa guerra non debba finire mai e, quando lo farà, andrò ad Aleppo."

 

 

Un affollato gruppo di richiedenti asilo, sotto un mandorlo appena fiorito ai bordi del deserto, si irrita quando mi vedono dietro all'imam Keskin della zona di Urfa. Non dicono che poche parole, anche se sono sicuri che non sono un dipendente pubblico. Le anziane lanciano maledizioni contro quanti ritengono abbiano causato "la loro situazione attuale" [...]. Mentre sto per andarmene, una di loro mi urla contro di "non fare sapere dove sono loro, scattando foto." Due giorni prima le tende degli zingari sono state date alle fiamme nel vicino distretto di Yenice, dalla polizia che agiva in seguito alle lamentele dei residenti. Nelle cronache non ci sono stati riferimenti agli zingari, solo un accenno sulla stampa nazionale a "bruciate le tende dei Siriani". I richiedenti è da due giorni che stanno cercando di scappare dalla polizia. Le autorità locali hanno impedito loro di fermarsi con le tende nel distretto, sia per i pregiudizi, che per le lamentele e l'inquinamento visivo.

 

 

Ultimamente, gli zingari in cerca di asilo che dalla Siria fuggono nel nostro paese, cercano rifugio in appartamenti non rifiniti, capannoni e nei quartieri poveri. I loro parenti, che vivono qui, hanno piantato delle tende vicino alle mura delle loro case, anche se non hanno pane da condividere. Assieme vanno per le strade a raccogliere cartoni, beni fatiscenti e un pezzo di pane. Ma molti di loro sono ancora accampati in tende di emergenza, vicino a città, paesi e villaggi lungo il confine tra Mardin e Antakya.

 

 

Sono stati accusati di furti e immoralità, discriminati dagli Arabi, Curdi e Turchi che risiedono nei campi, anche se riescono a mimetizzarsi in quegli stessi campi per la loro capacità di parlare quelle lingue, dopo essersi inseriti regolarmente. D'altra parte sono discriminati ed esposti ai medesimi pregiudizi da chi gestisce i campi, fin quando questi ultimi non riescono a demotivarli a sostare lì.

 

 

La maggior parte di loro è fuori dai campi ed è tornata nuovamente ad uno stile di vita nomade, per non essere umiliati dai "gagé" e non essere rinchiusi dietro il filo spinato. Partiranno per lavorare come joppers (braccianti o manovali senza qualificazione, ndr.) nelle regioni mediterranee ed interne anatoliche, come forza lavoro a buon mercato, quando le temperature si alzeranno. Si dice che lavorino in queste aree per 5 lire turche a testa per giorno.

 

 

Concludendo, gli zingari sono state le vittime della "guerra civile" iniziata tra diversi gruppi etnici che avevano convissuto. Gli zingari nei Balcani hanno patito particolarmente la disintegrazione dei paesi del blocco comunista. In Iraq, migliaia di zingari sono stati obbligati all'immigrazione dalle bande armate degli sciiti radicali, per "la loro insufficiente fede nell'islam". Allora, molti si rifugiarono in Siria. Durante le rivolte in Medio Oriente, entrate ora nel terzo anno, gli zingari si sono ritrovati nel mezzo dei conflitti, ripetendosi la storia. Le notizie provenienti dalla stampa riferiscono che le loro condizioni di vita stanno diventando sempre più problematiche.

 

 

Le nuove autorità di questi paesi hanno intrapreso una nuova strategia di fronte a queste rivolte: solo promesse evasive a minoranze etniche e religiose, zingari compresi. Finché queste tematiche verranno trascurate dai politici, e verranno trascurate l'uguaglianza religiosa ed etnica, oltre alla pace, la struttura multiculturale del Medio Oriente continuerà a deteriorarsi.


 

 


Syrian refugees are being ignored: The Gypsies

 by Kemal Vural Tarlan Documentary Photographer


    

    A young graduate peddler initiated the civil commotion known as “Arab Spring” in Tunisia on the 17th of December, 2010. This uprising took place on Arab street which then spread throughout the Middle East. As a result of this uprising, several dictatorial regimes in the Middle East, which have been in power almost half a century, have been losing power one by one. When the uprising reached Syria in March 2011, it was assumed that the Baas regime would lose power shortly thereafter. The expectation was that there would be a regime change in Syria. On the contrary the Syrian regime is still standing due to religion the ethnic diversity of Syria, geographical location political links among diverse groups under the Bass regime and international stability.

 

   The war is now in its 3th year; and has caused over 70 thousand deaths throughout Syria. Millions from various ethnic groups have had to flee their homes and hometowns. Over a million Syrians have left their country to flee to neighboring countries some of them were force to immigrate to comparatively safer cities outside of Syria. Today, they are trying to survive in camps and rental flats in these neighboring countries. For over a year, I have been conducting a photographic documentary with regard to Syrians who are acknowledged as “guest” in cities near Syria`s borders and as refugees or asylum seekers by international law.  I have been photographing these individuals as they are working on farms or as they are sweating through daily factory work fleeing minefields in fear, staying in their tents or flats in tears. Most recently, I have been trying to photograph every moment in their lives in order to be a witness to history.

The reality of the Syrian people is as similar as in this region itself, together among different ethnicities, beliefs and cultures, leading us to understand a common sequence of

    Throughout these people and communities, there is an ancient group who have been living not only in Middle East but also throughout the world. There are hundreds of thousands of gypsies, known as Dom, Dummi, Nawar, Kurbet and Zott, who are able to speak several of local languages in addition to Kurdish, Domari, Turkish and Arabic. These gypsy groups live throughout Syria as nomads or have established themselves, settling and integrating among Syrian locals.. In the beginning of this century, gypsies were divided by artificial borders of other nations. Even though they are living in different countries, they have been being in communication between their relatives. There have also been marriages between relatives. After the outbreak of the most recent civil war, they were exposed to discrimination by other people and have tried to flee to cities where other relatives are living. There is a simple reality for these people even if they live in different countries; they share the same destiny. These people, who have a very low quality of life, are humiliated, scorned, discriminated against and ostracized out of work by groups more dominant than the gypsy groups.

        Gypsies who have lived in Syria over the last 2 years have found themselves in a war where they have no side. In an empty area, in a station near Gaziantep. I came across a group of people who try to live in cloth and plastic tents. This camp consists of mostly women and children. The  men have moved to districts closer to the city  in hopes of finding jobs. Children run around inside the tents, with a piece of dry bread in their hand and nothing other than few blankets inside the tents. They came from Aleppo. “Opponents entered our hometown. Syrian Army came to tell us war planes are going to come and bomb our homes and that we must leave. So we abandoned our houses and property and left. News has since arrived that it is now bombed. We no longer have houses.” said young women, who had tattoos on her hands and face. Then I asked the question “Which side were you supporting?” -She answered“ For us there is no difference between sides.  Our houses are bombed; we were miserable all the time, and now we’re all in need of food.

A man named Hasan and I have had a conversation about Dom people in Syria. Hasan is 17 years old, married and has 2 children. He placed his tent in a district in Nizip where DOM people live. He pitched his tent with help from people who live in the district. In their tent there are 9 people in total, including his father-in-law, sisters and brothers. Hasan can speak fluent Domari, Kurdish and Arabic. He admits that he is a Domari. Gypsies who came from Syria cannot speak Turkish. They introduce themselves as Kurdish and those who speak Turkish are primarily Kurdish and gypsies from Turkmenistan. He points his finger to another tent and says: “ don’t believe them they say they are Kurdish but they my relatives and used to live on the road behind my house in Aleppo.”  We continued to talk about his relatives in and around Syria.

 

 

 

 

           I have gained these information from Hasan and other people that i have spoken to; Latakia is the place gypsies fight hardly as well as air attacks happens hardly. They say that people had to immigrate to cities that in west Syria for example like Sham or cities that controlled by Kurdish community/ society like Afrin, Kobani or Qamishli.  Those, who are indeed craftsmen such as dentist, blacksmith, circumciser, sieve-maker, musician and tinsmith, can`t carry out their crafts due to industrialization, modernization in production and laws.  Hasan was a construction worker in Syria; if they needed him to work in Turkey,  that is where he went for work. "Turkish employers work for 80 lira; however, we work for 40 lira even though there isn't much work for us. We usually only work once a week. Soon, my family will move to Mersin where children and adults alike will harvest strawberries.  It looks like this war will never end; and when it does, I will go to Aleppo."

 

    A crowded group of asylum seekers under an almond tree which just came into bloom  on the edge of a wasteland get irritated when they see me  behind the Imam Keskin district of Urfa. They don’t speak more than a few words even if they were sure that I’m not a public servant. The old ladies curse people who they feel caused “their current situation” as they leaned their backs against an almond tree, among the almond flowers. While I was leaving there, one of them was yelling at me “don’t let them know where we are by taking pictures.” Two days ago, Syrian Gypsies` tents were burned to ruins in the Yenice district nearby by police who acted upon complaints from residents around that district. There were no references to gypsies in the news, only mentioning that the “Syrians` tents were burned” in national press. The asylum seekers had been trying to run away from police for the last two days here. They were forbidden from staying in the tents in these districts by local authorities due to prejudice, complaints and visual pollution.

 

In recent days, the gypsies sought asylums from Syria fleeing to our country mostly try to live in crude flats, sheds, and around poor districts. Their relatives, who live here, set up tents near their house walls even if they don’t have any bread to share. They go together to collect papers, dilapidated goods and a piece of bread from streets. But many of them still live in crude tent which are set up near cities, towns or villages along with border from Mardin to Antakya.

 

 

    

They were accused of stealing and immorality, discriminated against by Arabs, Kurds, and Turkish residents in camps even if they managed to hide themselves in those camps due to their ability to speak Arabic, Turkish and Kurdish somehow after entering the camps successfully.  On the other hand, they were discriminated agians and exposed the same prejudiced acts of the camps` management until they no longer have the desire to stay in those camps.

 

         Most of them have been staying away from camps and have returned to a nomadic life style again in order to be not humiliated by “gadjos” and not being imprisoned in wire netting. They have been preparing to go to work as  joppers in Mediterranean and Mid Anatolian region as a cheap labor force the as temperatures increases. It is said that they are working in those areas for 5 TYL per person per workday.


In conclusion, the Gypsies were the victims of the “civil war” which started among those who have been living together among various religious and ethnic groups. Gypsies in the Balkans suffered significantly during the disintegration of Communist Bloc countries. Thousands of gypsies were forced to immigrate from where they had lived by armed radical Shiites in Iraq due to “their insufficient Islamic believes”. At that time, most of them had to take refuge in Syria. During the uprising in Middle East which has now entered its third year, the gypsies find themselves in the middle of conflicts as history repeats itself. News coming out of the press  claims that the living conditions among gypsies is becoming more troublesome.

 

The new authorities in these countries have taken on a new strategy as a result of these uprisings; regarding religious and ethnic minorities, including gypsies, and have not taken any physical steps, only evasive promises.  As long as these subjects are neglected by politicians, and the equality of religious and ethnic minorities, in addition to overall peace and equality, are overlooked, the multicultural structure of the Middle East will continue to deteriorate.

TRANSLATED BY  Sedat Çiçek

 

 

Kemal Vural Tarlan – Documentary Photograp

Roma – auch sie sind Opfer des syrischen Bürgerkriegs

Hunderttausende Roma leben seit Generationen, ja zum Teil seit Hunderten von Jahren in den Ländern

des Nahen Ostens: so in Israel, in Gaza, in Jordanien, im Libanon und in Syrien, in Ostanatolien und in allen kurdischen Gebieten.


Komşudan gelen Çingeneler

Taraf olmadıkları bir savaşın ortasındaki Suriyeli Çingenelerden sığınmacı olarak Türkiye'ye gelenlerin sayısı belli değil… 


Suriye ’de üçüncü yılına giren savaş, 70 binin üzerinde insanın canına mal oldu. Her etnik gruptan, milyonlarca insan yaşadıkları yerlerden ayrılmak zorunda kaldı. Bunlardan bazıları da Suriye’de Dom, Dummi, Nawwar, Kurbet, Zott gibi adlarla bilinen, Domca, Kürtçe, Türkçe ve Arapça dillerinden birkaçını konuşabilen, yerleşik ve yarı göçebe yüzbinlerce Çingene. Onlar da göç dalgasıyla akrabalarının yaşadıkları kentlere ulaştılar ama göçte bile diğerleri tarafından horlanıyor, dışlanıyor, aşağılanıyor, işsiz bırakılıyor, ayrımcılığa uğruyorlar. Yani ekonomik ve toplumsal olarak ‘sıfır noktasındaki’ bir halk olarak varolmaya çalışıyorlar. Üstelik, Suriyeli Çingeneler iki yıldır kendilerinin tarafı olmadıkları bir savaşın ortasındalar. 
Gaziantep otogarına yakın boş bir arazide, bez ve plastik çadırlarda yaşamaya çalışan bir gruba rastlıyorum. Kadınlar ve çocuklar çoğunlukta, erkekler iş bulmak umuduyla yakın mahallelere gitmişler. Çocuklar ellerinde kuru ekmeklerle koşturuyorlar çadırlarda, birkaç battaniye dışında, neredeyse hiçbir şey yok. Halep’ten gelmişler. “Mahallemize muhalifler girdi, askerler gelip burayı uçaklar bombalayacak, terk edin dediler, biz de evlerimizi bırakıp çıktık. Haber geldi bombalanmış, artık evlerimiz yok” diyor, elleri ve yüzü dövmeli genç kadın. Peki siz hangi tarafı tutuyordunuz manasındaki soruma, “Bizim için değişen bir şey yok, evlerimiz yıkıldı, zaten her zaman perişandık, şimdi ekmeğe muhtaç olduk” diyor. Sığınmacı Çingeneler’in sayıları hakkında tahminde bulunmak çok zor. Ama kişisel görüşmelerimin sonucunda Antep’te kamplar dışında kalanların 1000-2000 arasında olduğunu söylemek mümkün. Antep’in Karşıyaka, Çıksorut ve Şirinevler gibi Çingenelerin yaşadığı mahallelerde de çok fazla sığınmacı var. Ve tabii ki kentin çeperindeki tarihi Çingene konaklama yerlerinde göçebe gruplarla sık karşılaşmak mümkün.

 

 

 

“Burada olduğumuzu bilmesinler”

17 yaşındaki Hasan, evli ve iki çocuğu var. Nizip’te Domların yaşadığı mahallenin hemen yanına, mahalledekilerin yardımlarıyla kurmuş çadırını. Eşinin babası, kız kardeşleri ve erkek kardeşleriyle toplam dokuz kişi kalıyorlar. Domca, Kürtçe ve Arapçayı iyi biliyor. Dom olduğunu saklamıyor. Suriye’den gelen Çingeneler, eğer Türkçeyi bilmiyorlarsa, Kürt olarak tanıtıyorlar kendilerini, Türkçe bilenler Türkmeniz diyorlar. Karşıdaki çadırı gösteriyor, “İnanma sen onlara, Kürt olduklarını söylüyorlar ama onlar bizim akrabalarımız, Halep’te arka sokağımızda oturuyorlar” diyor. Suriye’deki akrabalarından ve Suriye’den konuşuyoruz. 
Hasan’la ve daha pek çok konuşmadan sonra durumu şöyle özetlemek mümkün: Suriye içerisinde kalan Çingeneler, çatışmaların ve hava saldırılarının daha az olduğu Lâskîye, Şam gibi daha batı illerine ya da Kürtlerin denetimindeki Afrin, Kobani, Kamışlı gibi kentlere göç etmek zorunda kalmışlar. Demircilik, kalaycılık, kalburculuk, dişçilik, sünnetçilik, müzisyenlik gibi meslekleri yapan bu topluluklar, son yıllarda gerek sanayileşme ve üretimin modernleşmesi gerek yasalardan kaynaklı yasaklardan dolayı zanaatlarını icra edemez duruma gelmişler. Yalnızca müzisyen gruplar, düğünlerde ve eğlencelerde müzik yaparak hayatlarını devam ettirebiliyorlar. Diğerleri ise inşaatlarda demircilik, hurda ve kâğıt toplayıcılığı gibi geçici işlerde ve tarımda mevsimlik işçi olarak, çok düşük ücretlerle çalışıyorlar. 
Hasan da Suriye’de inşaatlarda demir işçisiymiş, burada iş olursa çalışıyor. “Türkiyeli işçiler 80 liraya, biz 40 liraya çalışıyoruz ama yine de iş yok. Haftada bir ancak iş oluyor, yakında buradaki akrabalarımla Mersin’e gideceğiz, çilek toplamaya, çoluk çocuk çalışırız, nasılsa savaşın biteceği yok, savaşın bittiği gün dönerim Halep’e” diyor.
Urfa’nın İmam Keskin semtinin arkasındaki boş arazide, yeni yaprağa dönmüş badem ağacının altına sığınan kalabalık grup, beni görünce tedirgin oluyor. Kamu görevlisi olmadığıma emin olsalar da birkaç cümleden fazla konuşmuyorlar. Yaşlı kadınlar sırtlarını badem ağaçlarına dayamış, dökülmüş badem çiçekleri arasında “onları bu duruma getirenlere” beddualar ediyor. Ayrılırken ardımdan bağırıyor biri: “Fotoğraf çekme, burada olduğumuzu bilmesinler.” Bilinmemek önemli. Çünkü birkaç gün önce onların olduğu yere yakın Yenice mahallesindeki boş arazideki Suriyeli Çingenelere ait 50’ye yakın çadır, zabıta ve polislerce sökülüp yakıldı. Çevredekilerin rahatsızlıkları ve şikayetleri üzerine elbette. Ulusal basında “Suriyelilerin çadırları sökülüp yıkıldı” başlığıyla yer bulan haber içerisinde Çingenelere dair bir tek kelime yoktu. Birkaç gündür buraya sığınmış olan aileler, polis ve zabıtalardan kaçmaya çalışıyor. Özellikle yerel yönetimlerin görüntü kirliliği; yerel halkın ise önyargılardan kaynaklı şikayetleri nedeniyle çadırlarda barınmalarına da izin verilmiyor. 
Suriye’den ülkemize sığınan Çingeneler, çoğunlukla kentlerin yoksul semtlerinde derme çatma evlerde, barakalarda yaşamaya çalışıyor. Buradaki akrabaları, paylaşacak ekmekleri olmasa da, evlerinin duvar diplerinde onlara çadırlar kuruyor. Hurda, kâğıt ve bir parça ekmek toplamaya birlikte çıkıyorlar. Ama hâlâ büyük bir çoğunluğu Mardin’den Antakya’ya sınır boyunca kentlerin, kasabaların ve köylerin çevresinde derme çatma çadırlarda yaşamaya çalışıyor.

Günlük 5 lira

Bir şekilde kamplara girebilmeyi başaranlar, kendilerini bildikleri dillere göre Kürt, Türkmen, Arap olarak gizlemeye çalışsalar da, kampın Arap, Kürt ve Türkmen sakinleri tarafından dışlanıyor ya da hırsızlıkla ve ahlaksızlıkla suçlanıyorlar. Diğer yandan kamp yönetimlerinin de önyargılı tutumlarına maruz kalıyorlar ve kamplarda barınamaz hale geliyorlar. 
Pek çoğu da, tel örgüler içine hapsolmamak, gadjoların aşağılanmalarına uğramamak için kamplardan uzak duruyor ve yeniden göçebe hayata dönüyor. Niyetleri, havaların ısınması ile birlikte mevsimlik işçi olarak Akdeniz ve Orta Anadolu bölgelerine ucuz işgücü olarak gitmek. Gidenlerin Çukurova’daki tarlalarda günlük 5 liraya çalıştığı söyleniyor.
Çingeneler yüzyıllardır birlikte yaşadıkları halklar, etnik ve dinsel gruplar arasındaki “içsavaşların” kurbanları oldu. Balkanlar’daki Romanlar büyük acılar çekti. Irak’taki onbinlerce Çingene silahlı radikal Şii gruplar tarfından, “yeterince Müslüman olmadıkları” gerekçesiyle, yaşadıkları yerlerden göçe zorlandı. Pek çoğu o dönem Suriye’ye sığınmak zorunda kaldı. Mısır’da sayıları milyonları bulan Çingene topluluklarının yaşam koşullarının gittikçe zorlaştığına dair uluslararası basından gelen haberler de durumun hiç de iyiye gitmediğini gösteriyor. 


 

* Belgesel fotoğraf sanatçısı

 

Voice of America - News / Middle East - Cecily Hilleary 

The Dom: Syria's Invisible Refugees


More than 70,000 people have been killed and hundreds of thousands left homeless by the civil war in Syria, spreading misery among all of the nation’s ethnic and religious groups.

But one ethnic minority has undergone more than its share of suffering — both during the current fighting and for centuries preceding it — and few outside of Syria know much about it. The group is known as the Dom and it has been a presence in Syria since before the Ottoman Empire. Voice of America
 

 Free Spirits of the World: Nomadic  Gypsies


DÜNYANIN ÖZGÜR RUHLARI: GÖÇER ÇİNGENELER

  

World Congress for Middle Eastern Studies

Barcelona, July 19th - 24th 2010